Πόσες φορές άραγε έχουμε δει το σκηνικό η ομάδα μας να κυριαρχεί μέσα στο γήπεδο, να φτάνει μια ανάσα από το γκολ αλλά τελικά να μην καταφέρνει να φθάνει στην νίκη και ο αντίπαλος χωρίς να κάνει κάτι ουσιαστικό να σκοράρει και να παίρνει την ισοπαλία ή ακόμη και την νίκη μέσα από τα χέρια μας? Πόσες φορές έχουμε δει την ΑΕΚ να το κάνει αυτό μέσα στο Κλ.Βικελίδης τα τελευταία χρόνια? Πάρα πολλές φορές... τόσες φορές που αισθανόμαστε ότι έχει πέσει πάνω μας κατάρα και ακόμη και αν ήμαστε δευτερόλεπτα από το σφύριγμα της λήξης αγκαλιά με την νίκη μέχρι να το ακούσουμε δυσκολευόμαστε να αισθανθούμε νικητές. Πόσες φορές έχουμε δει τον ΑΡΗ μας να υστερεί του αντιπάλου, να δέχεται καταιγισμό ευκαιριών, να μην δημιουργεί σχεδόν καμία ευκαιρία και τελικά να φεύγει με τους 3 βαθμούς της νίκης? Δυσκολεύομαι να θυμηθώ άλλο παιχνίδι εκτός από το σημερινό για αυτό και την σημερινή νίκη με τον τρόπο που ήρθε απέναντι σε αυτήν την ΑΕΚ θα την χαρώ ακόμη πιο πολύ.

Σε ένα παιχνίδι όπου η ομάδα μας πέρα από κάποια μακρινά σουτ δεν μπόρεσε να δημιουργήσει ούτε μια κλασική ευκαιρία ήρθε το χρυσό γκολ από το κεφάλι του Λαζαρίδη σε ένα από τα πολλά στημένα που εκτελέσαμε. Φυσικά για να φθάσουμε σε αυτό το σημείο χρειάστηκε αρκετή βοήθεια της τύχης αλλά και η καθοριστική παρουσία του Μάρκου Βελλίδη που έδωσε την απάντηση του στον ομοσπονδιακό προπονητή της Εθνικής που προτίμησε να καλέσει στην θέση του έναν τερματοφύλακα χωρίς παραστάσεις  αγνοώντας τον επιδεικτικά. Δεν ξέρω αν ο ΑΡΗΣ φέτος τελικά θα πετύχει κάτι αλλά σίγουρα ο Βελλίδης διεκδικεί τον τίτλο του MVP. Αυτό το τραγικό πρώτο ημίχρονο ήταν κυρίως το αποτέλεσμα της έκπληξης  που ετοίμασε ο Μασάδο μιας και ως τώρα δεν είχε δώσει τέτοια δείγματα γραφής όπου αποφάσισε να αφήσει Φατί και Ακόστα στον πάγκο και να τοποθετήσει στα αμυντικά χαφ τους Παπαζαχαριά και Παπαστεργιανό που αν δεν κάνω λάθος ήταν η πρώτη φορά που αγωνίστηκαν και οι 2 μαζί στις συγκεκριμένες θέσεις. Το αποτέλεσμα ήταν εφιαλτικό μιας και χρειάστηκε ένα ολόκληρο ημίχρονο και η αλλαγή του Φατί για να καταλάβουμε  ότι υπάρχει ο ΑΡΗΣ μεσοεπιθετικά. Φατί και Ακόστα με το που μπήκαν στον αγώνα αλλάξαν όλη την εικόνα της ομάδος και αν και δεν κάναμε την μεγάλη φάση πέρα από το γκολ σίγουρα δεν ήμασταν το σκορποχώρι του πρώτου ημιχρόνου που επέτρεψε στην ΑΕΚ να στήσει το δικό της πάρτι. Ιδίως ο Φατί είχε καταλυτική παρουσία και νομίζω ότι μετά από το σημερινό ο Μασάδο θα το ξανασκεφτεί πολύ σοβαρά πριν τον αφήσει στο πάγκο. Με πολλά λάθη Καστίγιο, Ούμπιντες και Νέτο που θύμισαν κάτι από τον ΑΡΗ του α΄γύρου. Αν και είμαι θαυμαστής του fair play σήμερα τα καμώματα του Καστίγιο και οι προκλήσεις του προς τους παίκτες της ΑΕΚ μου άρεσαν πολύ. Ιδίως μετά το γκολ ήταν απολαυστικός. Αυτό που παρά την νίκη εξακολουθεί να με εκνευρίζει  είναι αυτό το πρόβλημα με τον Μίσελ που δεν λέει να διορθωθεί και ο Μασάδο δεν λέει να δώσει λύση. Από ότι φαίνεται κάπως έτσι θα κυλήσει η χρονιά με όλους μας να προσευχόμαστε να μην πάει η μπάλα προς την πλευρά του....

Δυναμικό παρών και από τον κόσμο της ομάδος που αν και υπήρχε μια κρυάδα από το προηγούμενο παιχνίδι με τον Εργοτέλη σήμερα και γέμισε το γήπεδο και είχε και ιδιαίτερη ζωντάνια. Παρά την κρυάδα του πρώτου ημιχρόνου τελικά πιστεύω ότι με τον τρόπο που ήρθε η νίκη όλοι το χαρήκαμε λίγο παραπάνω. Κάτι σαν ένα μέρος της εκδίκησης μας προς αυτήν την ομάδα που μας έχει κλέψει πολλά μα πάρα πολλά με πολύ χειρότερο τρόπο. Ένα ακόμη βήμα ανάκαμψης, άλλοι 3 βαθμοί που μας κρατάνε ζωντανούς. Εμείς ας συνεχίσουμε έτσι δυνατά και όλα τα άλλα θα έρθουν. Κάθε νίκη είναι χρυσός αρκεί να μην μας μείνει το παράπονο γιατί όλους τους βαθμούς που πετάξαμε στον Α' γύρο. Όπως έσπασε σήμερα μια αρνητική παράδοση, ας ελπίσουμε να σπάσει και αυτή η παράδοση των τελευταίων χρόνων που μας θέλει να κυνηγάμε και να μην φτάνουμε στο τέλος... Ώρα να σπάσει και αυτό!